Hırpaladın Sol Yanımı

Emeklerken vazgeçtim büyümekten,ayağa kalkmaktan

Ne de olsa düşecektim

Ne de olsa kanayan dizlerimi annemden başkası öpmeyecekti

Büyürsem düşecektim

“Düşe kalka öğreneceksin”diyecekti babam

Herkesten; benim bilmediğimi bildiğini iddia eden herkesten

Gizlice nefret edecektim

Belki bir gangster belki de nitelikli bir serseri olacaktım

Büyük adam olmayacaktım ben

Hem büyürsem sana aşık olacaktım

Sen beni tanıyana kadar sevecektin

Tanıyınca vazgeçicektin

Bir de gözden düşecektim

Nasılsa düşe kalka belki de beni unutana kadar sevecektin

Ya da unutacak kadar sevecektin

Ben beni unuttuğunu unutmak istiyecektim

Meyhaneci Necmettin abi rakıyı tazelerken “bu son. kapatıyoruz” diyecekti

Düştüğüm yolda tökezlerlen düşecektim

Düşe kalka

Bir kadını ile çokça kişiyle paylaşılmış bir yatağı paylaşacak

Kasıklarımı değil yüreğimi öpmesini arzulayacaktım

Yolda bir çocuk sevecek, kirli ellerimden utanıcaktım

Tenimden ellerini ellerimden tenini kurtarmaya çalışacaktım

Kendimi sevmek sana, seni sevmek çocuklara haksızlık olacaktı

Büyük adam olmayacaktım ben

Olsa olsa büyük bir çocuk olacaktım

Şiir: Düşe Kalka (Yunus Karabulut)